Glina polimerowa

 

 

Historia gliny polimerowej

Pierwsza glina polimerowa została stworzona w Niemczech w latach 30. XX wieku na potrzeby projektantki lalek Käthe Kruse. Po wojnie jej córka, Sophie Kruse Rehbinder, znana w rodzinie jako Fifi, zaczęła używać jej do swoich mozaik. Glinkę nazwała Fifimoik, co było połączeniem jej imienia i słowa mozaika. W następnych latach formuła została sprzedana Eberhard Faber, a w 1960 nazwę skrócono do FIMO. W tym samym okresie w Stanach Zjednoczonych pojawił się podobny produkt zwany Sculpey. Są to pierwsze glinki rozpoznawane na całym świecie.

W latach 70. i 80. XX wieku artyści z różnych krajów zdali sobie sprawę z możliwości gliny polimerowej. Wielu utalentowanych artystów zaczęło odkrywać ogromny potencjał tego najbardziej pasjonującego materiału od czasu wynalezienia farby akrylowej.

Dzisiaj glinka jest wielofunkcyjnym tworzywem plastycznym do wyrobów artystycznych. Formuły uległy modyfikacji i szeregowi ulepszeń. Pojawiły się nowe marki takie jak Cernit, Kato czy Pardo. Poliglinka jest wykorzystywana na całym świecie przez światowej klasy artystów, amatorów oraz zawodowych plastyków do tworzena biżuterii, lalek kolekcjonerskich, obrazów, animacji, figurek, dekoracji, ozdób, rzeźby użytkowej, przedmiotów codziennego użytku i atrybutów filmowych. Sztukę tworzoną z gliny polimerowej można znaleźć w dużych muzeach.

 

Czym jest glina polimerowa?

To termoutwardzalna glina modelarska. Zawiera bazę z żywicy polichlorku winylu i ciekły plastyfikator. Często do formuły dodawane są różne dodatki jak na przykład tlenek cynku, kaolin czy mika, aby uzyskać ciekawe efekty wizualne. Pod wpływem wysokiej temperatury (129 - 135 stopni Celsjusza) sole nienasyconych kwasów tłuszczowych i syntetyczne żywice zdolne są do sieciowania. Obiekt zostaje wtedy utwardzony.

Poliglina dzięki swoim wyjątkowym właściwościom jest materiałem trwałym i odpornym na uszkodzenia. Poprawnie wypalona jest lekko elastyczna, nie kruszy się, ciężej ją złamać. Nie blaknie i zachowuje swoje piękno przez wiele lat. Jest lekka, wygodna i przyjemna w dotyku.

Glina polimerowa określana jest też inaczej jako masa termoutwardzalna, masa polimerowa lub poliglina. Są to nazwy najbardziej poprawne i zgodne z prawdą. Czasami potocznie bywa nazywana modeliną, jednak ma niewiele wspólnego z niskiej jakości produktami o tej nazwie, które możemy spotkać w marketach.

Profesjonalne masy polimerowe dają ogromny wachlarz możliwości i swobodę tworzenia, ograniczoną tylko granicami wyobraźni. To trwałość, estetyka i nasycone kolory. To świat niesamowitych kształtów, pięknych wzorów, bajecznych kolorów i tekstur, które można dowolnie mieszać. Jednocześnie medium to można łączyć z innymi materiałami. Glinka może je wręcz imitować. Opracowano wiele specjalnych technik dających wspaniałe efekty. Inspirowano się także technikami stosowanymi przez twórców samurajskich mieczy lub szkła weneckiego. Glinka wciąż zaskakuje zarówno autora i odbiorcę.

Jednocześnie jest to medium stosunkowo trudne i kapryśne, wymagające wiedzy i doświadczenia. Wytknie artyście każdy błąd, kosztem estetyki pracy czy wytrzymałości.

 

Bezpieczeństwo

Główne marki gliny polimerowej zostały przetestowane i są certyfikowane jako nietoksyczne. Są całkowicie neutralne dla zdrowia. Wprowadzone najnowocześniejsze plastyfikatory na bazie cytrynianu są nawet w produktach medycznych. Cząsteczki nie migrują na zewnątrz i materiał nie zmienia swoich właściwości z upływem czasu. Obecnie stosowane formuły są bezpieczne dla zdrowia dzieci i dorosłych. Jest to ten sam materiał, który spotykamy w obrusach winylowych, obuwiu, czy dziecięcych lalkach.

Jeśli używamy przedmiotów zgodnie z przeznaczeniem, wszystko będzie w porządku. To tworzywo sztuczne - jeśli uległoby spaleniu, naturalnie nie zaleca się wdychania oparów, gdyż będą drażniące. Jak to tworzywo, mimo wysokich tolerancji co do poziomu spożytego winylu dla człowieka, zdrowy rozsądek podpowiada aby go nie jeść.

 

Dopuszczenie do żywności

Producenci nie stworzyli gliny polimerowej do produkcji przyborów kuchennych. To materiał artystyczny. W związku z tym nie zainwestowano w testy niezbędne do potwierdzenia, czy może być dopuszczona do żywności. Dlatego stanowisko brzmi - nie jest dopuszczona do kontaktu z żywnością. Wymagania higieny sanitarnej wymagają odpowiedniej dezynfekcji. Trzeba móc oczyścić każdy zakamarek, z którym żywność może mieć kontakt i gdzie mogłaby już pozostać. Fantazyjne kształty wyrobów z glinki są różne i nie zawsze są gładkie. Materiał musi być przygotowany na spełnienie wymogów powierzchni, którą można myć w zmywarce. Gorąca woda w zmywarce i agresywne środki czyszczące mogą zniszczyć glinkę i zmienić jej kolor.

Rozwiązaniem tej kwestii jest stosowanie elementów z glinki tam, gdzie nie ma kontaktu z żywnością i nie trzeba całego przedmiotu myć w zmywarce. Można z powodzeniem tworzyć ozdoby użytkowe, które wiemy, że albo nie ulegną dużemu zabrudzeniu, albo zdołamy je dokładnie wyczyścić ręcznie z towarzystwie delikatnego mydła i miękkich akcesoriów.

 

Pielęgnacja

Glina polimerowa, jak wcześniej wspomniano, po prawidłowym wypaleniu jest odporna na uszkodzenia. Nie jest jednak niezniszczalna. Jak zwykle sprawdza się tutaj zdrowy rozsądek. Użytkowanie niezgodne z przeznaczeniem, mniej delikatne obchodzenie się z nią, próby złamania, zarysowania, szorowanie po ostrych powierzchniach, ciężkie przedmioty - to wszystko może uszkodzić naszą glinkę. Więcej informacji o pielęgnacji znajdziesz w zakładce Pielęgnacja biżuterii w dziale Informacje na dole strony.

do góry
Sklep jest w trybie podglądu
Pokaż pełną wersję strony
Sklep internetowy Shoper.pl